โดน thank tag ก้อต้องเขียนกันซะหน่อยแว๊ว

1. ขอบคุณคนเขียนการ์ตูนทั้งหลายที่เขียนการ์ตูนให้อ่าน

2.ขอบคุณแม่ที่ทำอาหารอร่อยให้กินทุกวัน

3.ขอบคุณมาโคโตะที่เกิดมา เอิ๊กกกกกกก

4.ขอบคุณนักวิทยาศาสตร์ทั้งหลายที่สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกให้คนขี้เกียจอย่างเรา

5.ขอบคุณคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เนตที่ทำให้เราเห็นโลกกว้างขึ้น

ไม่รู้จะส่งให้ใครต่อน่ะ เหอๆๆๆ

วันอำลาสถาบัน

เป็นวันที่จัดขึ้นเพื่อให้พี่ๆได้อำลาโรงเรียน

อำลา...อาจารย์ อำลา...น้องๆ

และ อำลา..........เพื่อน

วันนี้โรงเรียนจัดวันอำลาให้พวกเราๆม.6ทั้งหลาย

หลังจากที่กดดันมานาน

ว่าจะได้ดอกไม้วันอำลากะชาวบ้านเค้ามั๊ย

เพราะส่วนมากแต่ละคนเค้าจะมีน้องๆเยอะแยะกันทั้งนั้น

ไอ้เรามันก้อไม่ค่อยมีกะเค้าด้วยสิ

ก่อแต่ศัตรู

เหอๆ.....

สรุปแล้วก้อดีพอสมควร

เพราะได้ดอกไม้หลายดอกมั๊กๆ และแบบช่ออีก2 ช่อ

จากเพื่อนและน้องๆ

และของขวัญจากอิเตี้ยน้อยน้องรักที่มันอุตส่าห์ลงทุนนั่งทำให้

ซึ้งชิบหาย

นึกว่าจะไม่ได้กะเค้าซะอีก

เดินลอดรั้วน้ำเงิน-เหลืองมีอาจารย์ให้พร

มีน้องๆยืนอยู่สองข้างทางยาวเกือบกิโล

ตั้งแต่หน้าเสาธงจนถึงตึกสอง

ความรู้สึกมันต่างกันมากจริงๆกับตอนที่เราเคยยืนให้ดอกไม้พี่ๆ

แล้วตอนนี้ได้มายืน ณ จุดๆนี้

เฮ้อ......เศร้าใจจัง

อาทิตย์หน้าก้อสอบปลายภาคแล้ว

แล้วอีกไม่ถึง 20 วัน ก้อสอบ O-net, A-net

เวลาที่จะได้จากพวกมึงก้อใกล้เข้ามาทุกทีทุกที

กูยังไม่ได้ตอบแทนอะไรพวกมึงเลยว่ะ

เดี๋ยวก้อได้แยกทางกันแล้ว กูคงเหงาพิลึก

คงไม่มีคนมาคอยด่ากูคอยเตือนกูแบบพวกมึงอีกแล้วซินะ

คงไม่ได้ไปหาอะไรกินหลังเลิกเรียนด้วยกัน ไม่ได้ไปขับรถเล่น ไม่ได้ไปแอบดูพี่ชายสุดหล่อ ไม่ได้จับกลุ่มนินทาเรื่องของชาวบ้านด้วยกันอีกแล้ว......

เจอหน้ากันอีกครั้งความรู้สึกมันจะเหมือนเก่ามั๊ยวะ

อยู่ด้วยกันมา 6 ปี รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว กูถึงรู้สึกเหงาๆเมื่อคิดว่าต้องจากพวกมึง

พวกมึงจะคิดถึงกูเหมือนที่กูคิดถึงพวกมึงมั๊ยวะ

จะเหงาเหมือนที่กูเหงามั๊ยนะ

จะมีคนคอยให้พวกมึงด่าคอยให้พวกมึงแกล้งเหมือนกูมั๊ยนะ

จะมีใครคอยแหกปากร้องเพลงให้พวกมึงหนวกหูเล่นเหมือนกูรึเปล่า

จะมีคนหายาให้กิน หาแป้งให้ทา หากระจกให้ส่องมั๊ย

จะมีคนหาอะไรต่อมิอะไรให้พวกมึงได้อ่านคลายเครียดจนเกรดตกเหมือนกูรึเปล่า

จะมีคนทำวีรกรรมอะไรให้พวกมึงฮาได้รึเปล่า

โอ๊ยยยยยยยยย

เลิกเขียนแล้ว

จะร้องไห้

กูรักพวกมึงชิบหายเลยว่ะ